Nou, dit is dan mijn eerste berichtje op de Blog. Ik zal op deze Blog iedereen die geïnteresseerd is in hoe het met mij gaat en hoe de behandeling verloopt een beetje op de hoogte houden.

Als eerste zal ik even vertellen hoe ik überhaupt in het AZM terecht ben gekomen. Ongeveer 5 weken gelden begon ik een beetje ziek te worden. Gewoon de gebruikelijke verkoudheid, hoesten, hoofdpijn, buikpijn, moe, niks speciaals zou je zeggen. Maar nadat ik me na een week of 2 nog niet beter voelde en tot overmaat van ramp op de training 3 maal gedubbeld was door een man met het nodige overgewicht, ging ik toch maar eens naar de dokter. Eenmaal bij de dokter aangekomen werd ik onderzocht en werd er een ontsteking in mijn long gevonden. Ik kreeg daar antibiotica voor en na een week zou het beter moeten zijn. Maar na die week was het nog steeds niet beter en besloot ik terug te gaan naar de dokter. De dokter vond dat ik me allang beter had moeten voelen en besloot dat ik een longfoto moest laten maken en bloed moest laten prikken.

Zo slecht heb ik het niet.

Woensdag, 14 november 2007

Afgelopen woensdag ging ik dus samen met Mam naar het ziekenhuis om dat te laten doen. Ik was lekker op tijd en om vier uur was alles al gebeurd. Eenmaal thuis gekomen ging om 6 uur de telefoon, het was het ziekenhuis met het verzoek of ik me onmiddellijk wilde komen melden. Ze hadden mijn bloed onderzocht en waren tot de conclusie gekomen dat er iets absoluut niet in orde was. Toen ik op de EHBO was werd er nog meer bloed geprikt en werd ik helemaal onderzocht. Twee uur later kwam de dokter me vertellen dat ik die nacht in het ziekenhuis moest blijven omdat ze niet wisten wat het was en alles sneller kon worden onderzocht als ik daar bleef.

Mijn nieuwe vaste maatje, Jansse.

Donderdag, 15 november 2007

Donderdagmorgen werd ik wakker gemaakt met de mededeling dat ik een beenmergpunctie zou krijgen. Om half negen was het daadwerkelijk zover en werd beenmerg en een stukje bot bij me weggehaald. Helaas kwamen ze me anderhalf uur later vertellen dat ze te weinig beenmerg te pakken hadden gekregen en het nog eens moest gebeuren. Na de tweede keer kreeg ik de mededeling dat met wat geluk dezelfde avond en anders de middag erna de uitslagen binnen zouden komen. Rond vier uur zat ik met Manon op mijn kamer toen ze kwamen vertellen dat de uitslagen binnen waren. Aangezien Pap en Mam net weg waren heb ik die moeten bellen om terug te komen. Toen ze terug waren moesten we een aparte ruimte in. Toen we de deur open deden zaten er vier doktoren op ons te wachten. Op het moment dat we gingen zitten wisten we eigenlijk al dat het goed fout zat. Toen de dokter begon te vertellen over kwaadaardige cellen en zo weet je al dat het fout is, maar op het moment dat het woord leukemie valt komt dat toch als een ongelofelijk harde klap aan. Na de nodige ongeloof komt uiteindelijk toch het besef en zakt je wereld helemaal in elkaar. De eerste minuten na het nieuws was eigenlijk het enigste wat ik kon doen gewoon voor me uit staren. Alles wat normaal voor je is, is opeens totaal niet meer belangrijk. School, voetbal, uitgaan, werken, wat boeit het allemaal nog. Na wat familie en vrienden te hebben gebeld kwamen wat mensen die ik graag meteen wou zien, om op een of andere manier toch je verdriet te delen. Nadat iedereen weg was, werd het hoog tijd om naar bed te gaan want ik was helemaal uitgeteld.

Gewoon cool.

Vrijdag, 16 november 2007

Vrijdagmorgen moest ik om tien uur in Maastricht zijn om me te melden op de afdeling waar ik behandeld zal gaan worden. Eenmaal aangekomen word je overspoeld met informatie over je ziekte, de behandeling en de gevolgen. Ik heb geprobeerd en probeer nog steeds om alles gewoon op me af te laten komen en het gewoon te laten gebeuren. Die middag kwam een chirurg mij vertellen dat ik een Jugularis Catheter zou krijgen ingebracht tussen mijn nek en mijn schouder, zodat vanaf daaruit gemakkelijk bloed kan worden afgetapt en de chemo's kunnen worden gegeven. Het enige dat ik overhield aan de operatie waren een pijnlijke nek en schouder. Toen het een uur of negen was begonnen de ogen alweer dicht te vallen en rond een uur of elf ben ik in slaap gevallen.

No comment.

Zaterdag, 17 november 2007

Na rustig wakker te zijn geworden werd me door de verpleging duidelijk gemaakt dat ik een rustige dag tegenmoet ging zonder onderzoeken of andere dingen. Vandaag was wel de eerste dag dat ik begon met de pré-fase van de behandeling zoals ze het noemen. Dat houdt in dat ik deze week tot en met vrijdag het medicijn Prednisonol krijg om al wat 'foute' cellen uit mijn bloed te halen. En vanaf zaterdag wordt er dan begonnen met de Chemo's. Maar voor de rest vandaag lekker wat op MSN gezeten en TV gekeken. En dan maar weer op naar morgen.

Groeten Puck