Donderdag, 7 februari 2008

Vandaag was het dan eindelijk zover. Ik had gisteren te horen gekregen dat mijn bloedspiegel weer helemaal in orde was en ik dus vandaag naar huis mocht. Dit was een pak van mijn hart aangezien ik het helemaal had gehad in het ziekenhuis. De avond ervoor was alles al geregeld qua recepten en nu was het alleen nog wachten op een neurochirug. Deze neurochirurg zou langskomen om een alternatief te bespreken voor de altijd lastige ruggenprikken. Hij zou eigenlijk woensdagmiddag langskomen maar dat was hem om de een of andere reden niet gelukt. Na het gebruikelijke ritueel van controles, ontbijten en douchen kwamen Pap en Mam al aan om in te pakken. Gelukkig hadden we niet veel in te pakken na één weekje, dus waren we redelijk snel klaar. Maar we hadden nog altijd geen neurochirurg gezien. Na een tijdje kwam de dokter vertellen dat de neurochirurg die eigenlijk zou komen verhinderd was omdat hij een spoedoperatie moest uitvoeren en er zo snel mogelijk iemand anders langs zou worden gestuurd.

Rond een uur of twaalf kwam dan eindelijk een chirurg ons vertellen wat er nu allemaal mogelijk was en wat niet. Zij vertelde dat tijdens een operatie een slangetje door mijn schedel in het hersenvocht zou worden geplaatst met een soort kastje net onder mijn hoofdhuid, een zogenaamde drain dus. Men hoefde dan alleen maar dit kastje aan te prikken om hersenvocht af te nemen en chemo in te spuiten. Na een kleine minuut haar verhaal aangehoord te hebben wist ik al dat dit geen optie voor mij was en dat ik dan liever nog dertien keer een uurtje pijn zou hebben. In de eerste minuut waren de woorden hersenbloeding, infecties en ontsteking al meerdere malen de revue gepasseerd en zag ik het al niet meer zitten. Men was er ook geen voorstander van om deze drain aan het einde van het verhaal te verwijderen en ik ben toch echt van plan om ooit weer te gaan voetballen. Met een kastje in je hoofd lijkt me dat niet echt te doen.

Na dit verhaal konden we eindelijk naar huis. Ondanks dat ik ontzettend misselijk was wilde ik naar de markt in Maastricht om een frietje van Reitz te gaan eten. Eindelijk weer 'normaal' voedsel dat in ieder geval niet naar ziekenhuis ruikt. Toen ik de hele zak op had voelde ik me al een heel stuk beter en kon ik met een voldaan gevoel huiswaarts keren.

Maandag, 11 februari 2008

We maken even een sprongetje in de week. Het is inmiddels maandag en vandaag kwamen twee vrouwen, Nienke en Ine, langs om een gesprek met mij te hebben en foto's van mij te maken.

Er bestaat namelijk een plan om van vier jonge mensen, waaronder ikzelf, een soort van boekje te maken. Dit boekje bestaat dan uit hun eigen verhaal, over hoe ze omgaan met hun ziekte en wat het voor hunzelf en hun gezin eigenlijk allemaal inhoudt. De bedoeling is om met dit boekje geld in te zamelen voor het kankerfonds. Deze plannen zitten allemaal nog in de beginfase en dus daarover later meer. Toen mam Nienke en Ine naar het station had gebracht was het alweer hoog tijd om richting Maastricht te vertrekken aangezien ik me weer moest melden op de poli. Eenmaal aangekomen moesten we weer eerst bloed prikken en daarna een uur wachten voordat de uitslagen binnen waren. Toen we eindelijk bij de dokter werden geroepen was het alweer vijf uur. De dokter vertelde ons dat mijn bloeduitslagen hardstikke goed in orde waren. Voor de rest was er ook niks speciaals dus word ik vrijdag in principe weer gewoon opgenomen. Toen we in het ziekenhuis klaar waren had ik geen zin om naar huis te gaan dus besloten we in Maastricht wat te gaan eten. Pap meldde zich ook vanuit het werk om een vorkje mee te prikken. Nu maar weer op naar vrijdag.

Groeten Puck